Ψιχαλίζει! ψιχαλίζει
στὴ μικρή μας τὴν αὐλή...
Τὸ φθινόπωρο ἀρχίζει,
τ’ ἀγαπῶ πολύ, πολύ.

Τό ᾽χω μέσα στὴν καρδιά μου
καὶ πετάω ἀπ’ τὴ χαρά,
νὰ μαζεύω στὴν ποδιά μου
φύλλα κίτρινα, ξερά.

Θέ μου, ὅταν πιάνῆ μπόρα,
τὰ παιδάκια τὰ πτωχὰ
καὶ τὰ σπουργιτάκια τώρα
μὴν τ’ ἀφήνῃς μοναχά.

Κι ἔτσι, ὅταν ψιχαλίζῃ
στὴ μικρή μας τὴν αὐλή,
τὸ φθινόπωρο, ποὺ ἀρχίζει,
θὰ μ’ ἀρέσῃ πιὸ πολύ.

Ἰωσὴφ Κυπριανὸς

Πηγή  : Αναγνωστικό Β' Δημοτικού 1963